LET'S THROW IN SOME MURPHY'S LAW INGREDIENTS (deel 3)

9 januari

Deel 3 typ ik 4 ½  dagen nadat Klaas pasta Costa Ricagnese heeft gemaakt.

Ga rustig zitten en geniet van onze verhalen die een behoorlijke dosis Murphy’s Law trekjes begint te vertonen.

Ik schreef in deel 2 dat ik graag wat meer avontuur in de mix wilde gooien. Pffff dat heb ik geweten. Nadat we afscheid hadden genomen van Janet en Nick, hond en poes, verlaten we met enige opluchting het vochtige paradijs. Langs de kant van de weg staan we dik voor 08:00 uur te wachten op de lokale bus die ons naar Limon moet brengen, een kleine 2 uurtjes rijden.

Om 10 uur gaat de boot naar Tortuguera. We hebben dus een half uur om vanaf de bus-stop met de taxi in Moin te komen. 08:10, geen bus. 08:15, geen bus. 08:25, geen bus. Een local die ook naast de kant van de weg staat, schreeuwt iets in het Spaans naar ons. Ik versta haar niet. Een middle man, die letterlijk tussen ons en haar instaat, vertaalt: “De bus is stuk, hij komt niet.”

Ik kijk Klaas aan en ik weet wat hij denkt: trut, jij met je 'kijk mij eens aan avonturierster zijn', had nou maar gewoon die 75$ bus genomen, dan maar 70$ pp meer betalen, maar dan halen we die ene boot die maar 1 keer per dag vertrekt naar Tortuguera wel…

Ik op mijn beurt heb op dat moment even iets gedacht in de trend van ‘wat een enorm kutland is Costa Rica toch, hier kom ik nooit meer terug’. Het luchtte niets op. Als vijftig minuten later dan gepland er een ‘nieuwe’ rammelbak komt aanrijden, kan ik het niet laten me heel druk te maken richting de buschauffeur. Dit tot Klaas zijn grote ergernis. Het maakt het alleen maar erger. Ik word nog nijdiger. Ik sommeer de goede man in ijltempo en sneltreinvaart naar Limon te rijden en nergens en voor niemand te stoppen. En dat allemaal terwijl ik geen woord Spaans spreek. Hij snapt er geen zak van, maar mijn body language mist zijn uitwerking niet…de buschauffeur scheurt de volgende twee uur als een bezetene over de  enorm slechte wegen. We hobbelen de hele bus door. Ondertussen rekenen wij uit dat we never nooit niet die boot gaan halen. Gelukkig hebben we bereik met onze telefoon en ik bel Ruben, de eigenaar van de boot. Na wat op en neer gebel, ik kan hem amper verstaan omdat het een enorme tering herrie in de bus is, gaat hij akkoord met op ons wachten, mits het niet langer dan 40 minuten is. Ik moet hem op de hoogte houden hoe mijn reis vordert. Inmiddels weet de hele bus dat wij een boot moeten halen en biedt iedereen hulp. Iemand gaat een taxi regelen en de buschauffeur slaat de laatste haltes over. Mensen langs de weg kijken verbaasd als de bus langs hen heen dendert zonder te stoppen. Ik voel me amper schuldig, later heb ik daar trouwens wel spijt van gekregen en heb besloten me achteraf schuldig te voelen (geldt dat ook?).

Exact 10.39 stappen we in Moin uit de taxi en daar ligt de boot klaar. Twee setjes toeristen en een Costa Ricaanse familie. We verontschuldigen ons in alle talen en gebaren die we hebben. Een Engels stel vindt het allemaal niet erg, maar twee Spaanse (type meerdere piercings in het gezicht, veel beenhaar en muffe dreadlocks) kijken ons woest aan. Ik word op het houten bankje tussen deze twee viezerikjes gezet. Ik kan mijn lachen niet houden wanneer na een paar minuten varen al blijkt dat ik uit de wind en de waterspatten zit en zij al vrij snel best nat zijn. De boot (200PK) maakt best wat herrie, maar dat verstomt als de drie Costa Ricaanse kinderen op de achterbank gaan vechten wie met de PS2 mag spelen. De ouders (zelf nog kind maar wel dik 100 kilo schoon aan de haak onderwijl 3 zakken nachos wegetend) laten het allemaal gebeuren en zo zit ik een paar uur lang, in het paradijs, me groen en geel (goeie schutkleur wel) te ergeren aan drie schreeuwende kinderen die niet gecorrigeerd worden. Oordoppen in, koptelefoon erover, Django Django aan. Het helpt een beetje.

We varen vier uur door het regenwoud. We zien enorme krokodillen, kleine kaaimannetjes, schitterende, voor mij totaal onbekend vogels en vooral heel heel veel idyllisch groen en rijk regenwoud. Ik ben en blijf eerlijk, ik had me er wel meer van voorgesteld. Het is echt zoeken, zoeken en zoeken om iets ‘bijzonders’ te zien. Als de bootsman ons er niet op attendeert, zou ik het missen. Ik ben blij wanneer de boot aanlegt in Tortuguera en deze lawaaierige reis erop zit. Mijn reet is ondertussen ook helemaal gevoelloos en ik sta op het punt drie kinderen te gaan verdrinken. Ik heb mijn backpack nog niet op m’n rug gesjord of ik word van alle kanten belaagd door mannetjes. Dit soort mannetjes, in alle geuren, kleuren, soorten en maten, zijn over de hele wereld op toeristische aankomstplekken te vinden. Ik begin er de charme wel van in te zien en doe vrolijk mee met het spel. Dus ik luister voor een paar minuten naar alles wat ze te bieden hebben (allemaal zijn ze de beste, hebben ze het beste voor met het dorp en hebben ze het meest unieke aanbod), om vervolgens te zwaaien en ze een goede dag te wensen. Een van de scam bags brengt ons naar ons guesthouse “La Casona” (dat ik na veel zoeken en afwegingen heb gereserveerd) ligt midden in het piepkleine dorpje. Het is ’n hostel-achtig ding en voor 30$ per nacht mag je in dit land niet teveel verwachten. En dat doen we dus ook niet. De kamer is helemaal basic, maar de matrassen (althans de mijne) is prima, de douche warm* en het is er hartstikke rustig. 

*Ik heb we ze al vaker gezien tijdens mijn reizen, van die enorme douchekoppen waar een ijzeren spiraal inzit dat het water lauwtjes verwarmt. Vaak hangen de elektrische draadjes buiten de kop en zijn met plakbandjes aan elkaar geplakt. Menigmaal heb ik al een optater gekregen toen ik de straal van de kop wilde veranderen. Hier ook. Ik leer het ook nooit. De eigenaresse is een zeer beminnelijke dame die alles netjes en gezellig houdt. We voelen ons thuis. Gelukkig regent het niet, sterker nog, flarden zon breken door de wolken. We besluiten snel te gaan lunchen, we rammelen. We lopen meteen naar nr. 1 op Tripadvisor, Wild Ginger. Het is voor Costa Ricaanse begrippen een echte hippe plek. Een fraai ontworpen menukaart, met aardige gerechtjes (maar weer zo behoorlijk aan de prijs…), een sympathiek, maar oooh zo praatgrage eigenaar en een relaxte plek aan zee. Ik eet een salade met kip en Klaas een burger. We bestellen er wat frieten bij en krijgen een schoteltje met daarop 10 frietjes (3 euro). Samen een biertje. Prima, lekker even ontspannen. De middag verkennen we het dorpje. Het hier best apart. Klein, knus met heel veel locals, en dan opeens een grote groep grijze-duiven-Nikon telelens op de borst-pakketreizigers die achter een gids (met die eeuwige paraplu fier in lucht) aan hobbelen. De ene na de andere groep. Ik word bijkans onwel. Heb ik hier nou zo’n tyfus eind voor gereisd om tussen hordes pakkettoeristen te zitten? Ik had even de illusie in een stukje authentieker Costa Rica te zijn beland, maar het is hier gewoon weer van hetzelfde laken een pak. Langzaam maar zeker probeer ik wel mijn teleurstellingen een plek te geven, maar veel belangrijker nog, mijn verwachtingspatroon radicaal bij te stellen voor de aankomende 2 weken. 

Tot nu toe is er niets wat dit land voor mij bijzonder maakt. Ik vind de bevolking best aardig, maar verre van bijzonder. Ik vind de natuur mooi, maar zeker niet overweldigend. Het eten, ik weet niet waar mensen het idee vandaan halen dat hier top cuisine wordt bedreven, maar het is echt niets bijzonders -en als je een beetje off the beaten path gaat eten, betaal je al snel meer dan in een goed Nederlands restaurant-. De prijzen zijn echt absurd en value for money is iets dat ze in dit land niet kennen. Over veel dingen die ik hier doe, die ik ervaar, die ik meemaak, ligt een ongezellige en hebberige laag, in mijn optiek veroorzaakt door de Amerikanen. En dat maakt dit land tot een soort van speeltuin van de USA. Het is ontzettend jammer om te zien en verre van wat ik veracht had. Later tijdens deze reis zullen we er nog veel over praten met diverse reizigers uit veel verschillende landen die allemaal hetzelfde gevoel hebben. Maar goed, dat later dus.

We besluiten om niet met de ‘coöperatie’ in zee te gaan. Die mannetjes bij de haven, met een bijbehorend kantoortje, beweren dat zij de enige legitieme (en goed georganiseerde) tourorganisatie in Tortuguera zijn. Met dank aan hun inkomsten kunnen zij het dorp voorzien van allerlei functionele diensten zoals geplaveide straten, goede watervoorziening, schoolsystemen etc. Ik heb ze aangehoord en gedacht, zooohoo dat getuigt van lef om op deze slinkse wijze je klanten binnen te trekken. Je zorgt ervoor dat je een huisje hebt met een burootje, een dvd-spelertje met wat strakke pica’s en een officieel uitziend bord met de prijzen, en dat op pak ‘m beet een meter van waar de toerist zijn eerste stap op Tortugueraanse grond zet. Eenmaal voet aan vaste grond, pak je ‘m meteen bij zijn kladden en lurven, praat hem een schuldgevoel aan als hij naar iemand anders gaat en dit alles zeg je allemaal als jij ‘m gratis naar zijn accommodatie brengt. Ik moet toegeven, vette direct marketing, petje af.

Je kent ons, wij trappen daar niet in, nee wij trappen verder…(want wij denken nog steeds dat wij Costa Rica te slim af kunnen zijn,…NOT).

En dus gaan we lekker door ’t durpke hobbelen; want wij regelen gewoon zelf onze kayak en gids. We kletsen her en der met wat mensen. Iedereen die we aanspreken is verveeld, blasé en/of houdt een weinig enerverend praatje. Ik word er zo niet warm van. Op internet proberen we uit te vogelen hoe we het hier het beste kunnen doen. Er is helaas weinig betrouwbare informatie te vinden, echt balen. Uiteindelijk spreken we iemand aan die een balietje langs de kant van de straat heeft staan met daarop een houten bordje Kayak for Rent. De goede man zegt twee kayaks en een zeer goed Engels sprekende lokale gids te kunnen leveren. Zijn prijs ligt iets onder die van de coöperatie. Het is al laat in de middag en we doen het. We betalen 70$ (!) om morgenochtend om 08:00 uur 2,5 uur te gaan kayakken door het natuurpark, oooh en er moet ook nog even 30$ afgetikt worden aan national park fees. Ach ja natuurlijk, aan alles hangt hier een fors prijskaartje.

’s Avonds eten we bij Taylor’s Place, zeer goede aanbevelingen op Tripadvisor. Het regent pijpenstelen, maar we zitten gezellig in een soort gazebootje (spreek uit: Kaaziejboojtje). We zijn de enige klanten die avond. Gezellig, not! Meneer Taylor heeft een kleine kaart waarvan een aantal dingen niet gemaakt kunnen worden. Veel meer dan pasta en biefstuk is er niet. Dat wordt dus biefstuk met patatten. Het is smakelijk klaargemaakt, maar ik merk dat ik niet echt blij word van een stuk vlees met friet. We zijn uiteindelijk weer snel thuis en kletsen gezellig met onze mede hostelbewoners. Een wat ouder stel uit Nieuw Zeeland, Jo and Des, en een jong stel uit Bern. We klikken gelijk en ik krijg weer het oeroude (prettige) backpack gevoel terug. We slapen die avond eigenlijk best hartstikke lekker. We hebben geen ramen in de kamer (als in van, wel vier gaten in de muur, maar geen glas, alleen een hor). Het regent de hele nacht pijpenstelen. Alles is weer klam, maar we wennen eraan. 

10 januari

Ons ontbijt de volgende ochtend begint als het groene lichtje brand. Hahahahaa. Ik moet zelf nu heel hard lachen. De koffiepot heeft een lampje en als het lampje van rood naar groen verspringt, dan wordt het ontbijt geserveerd, zo rond 07:30 uur. Alle bewoners (8 stuks, want maar 4 kamers) zitten gespannen naar het lampje te turen. GROEN! KOFFIE!!!!

Het ontbijt bestaat uit een bordje fruit, drie stukjes wit kauwagom-achtig brood en wat marmelade. Omdat we wel ergens onze energie vandaan moeten halen, vragen we beiden een gebakken eitje (en zien later, als we de rekening krijgen, dat we hiervoor 6$ betalen.) 

Om 08:20 melden we ons bij de hut van Victor Manuel, de man die ons zal gaan voorzien van een gids en twee kayaks. Hij wordt wakker gemaakt door iemand van de straat en komt slaperig naar ons toe. Van een zompig stuk gras trekt hij een, 1 & 2-tweepersoons brak ogende kayak. Als wij meteen protesteren, we hebben nl. om ieder een eigen kayak gevraagd, begint Victor een beetje te morren en te dreinen. Er wordt vervolgens aan een nog brakkere 1-persoons kayak gemorreld die uiteindelijk ook in het water wordt gelegd. Carlos blijkt onze gids te zijn vandaag. Een iel Rastafari mannetje met nog maar een tand in zijn mond gaat ons begeleiden. Hij sommeert Klaas vriendelijk de 2-persoonskano zonder rugsteun te nemen. Zelf klautert hij in een 1-persoonskano en ik ga in de andere 1-persoons kano. Na een kwartier snoeihard pedellen, raakt Klaas al behoorlijk achterop. Als we aanmeren om de

15$ park entrance fee te betalen, vraagt hij, buiten adem, Carlos te ruilen van kayak. Het is ondoenlijk zo. Veel te groot en geen steun in de rug. Na een half uurtje pedellen in de kayak van Carlos, slaat Klaas bijna om. Dat zou in wezen niet mogen gebeuren. Hij merkt ook dat zijn kano heel diep in het water ligt. Wat blijkt, deze kayak is zo lek als een mandje. We moeten ergens stoppen om ‘m leeg te laten lopen. Het blijkt onbegonnen werk en we besluiten de kayak achter te laten en later op te pikken. Klaas gaat bij Carlos in de kayak en zo varen we verder. Niet ideaal, maar we doen het er maar mee. We genieten van de stilte, met hier en daar een enorm hinderlijke speedboot met pakkettoeristen, allemaal met dezelfde regenponcho aan (god behoed mij asjeblieft om ooooooit zo te worden).

Gelukkig neemt Carlos de kleine vaarweggetjes en daar komen we ze niet meer tegen. Onderweg zien we natuurlijk weer kaaimannen, mooie vogels en tot slot nog een schildpad. Het is mooi, maar vooral fijn om sportief bezig te zijn in alle stilte en rust die de natuur zo mooi kan voortbrengen. Op zulke momenten geniet ik intens en vergeet ik dat het eigenlijk al de hele tijd regent. &^$+#)@

Als we onze kayak terugbrengen, je snapt, we zijn not amused dat deze Victor persoon eerst ons in een 2-persoons kayak wilde zetten, vervolgens Klaas alleen erin zet, -je kan met geen mogelijkheid in je eentje in zo’n ding varen-, om vervolgens in een lek geval plaats te nemen met gevaar voor eigen leven. Helaas blijkt Victor ‘m gesmeerd te zijn, naar San Jose. De lul! Een Nederlandse hippie dame neemt tijdelijk zijn werk over. Zij klapt al snel uit de school en laat ons weten dat we met een totaal onbetrouwbaar sujet te maken hebben die donders goed weet dat de kayak hartstikke lek was. Ze hadden 'm er meerdere keren voor gewaarschuwd. De klootzak boeit het volgens haar helemaal niets, als hij maar snel geld kan verdienen. Moet je net mij hebben.

Misschien weten jullie het nog niet, maar ik ben super senior Tripadvisor badge holder…dus ach een paar recensietjes hier en daar en zeg maar bye bye Victor tegen je toch al wankele business. We vragen voor de vorm nog wel even het geld voor één kayak terug (Victor laat weten dat hij zich van geen kwaad bewust is), en de hippie dame heeft geen pocket money van hem gekregen, -zelf krijgt ze overigens ook maar een paar dollars voor haar werkzaamheden aankomende dagen-. Ook de gids blijkt hopeloos te worden uitgeknepen door dit sujet. Tja, en dan ga je niet die kut toerist uithangen en dan geef je, hoe pissig je ook bent, wel een fooi aan Carlos, want hij kan er per slot van rekening ook niets aan doen. En ach wij, wij hebben ons budget al lichtjaren geleden losgelaten. Maar Victor, wat ga ik jou digitaal aanpakken jonguh!!!
Dus bij deze toko, lieve mensen, nooit boeken: Arenal Jungle Tours. Meteen rechts na aankomst met de boot.

Koud en nat landen we rond het middaguur weer in ons guesthouse waar de Kiwi’s en Zwitsers aan tafel zitten te kletsen. We gaan erbij zitten en voordat we het weten, is het alweer 14:00 uur. We gaan snel naar de Buddha-bar om wat te lunchen. Deze plek heeft veel weg van wat wij tien jaar geleden een perfecte lounge tent zouden noemen. Een paar knappe gay lords bestieren de toko met verve. Het is er alleszins gezellig en het uitzicht aan de rivier is wonderlijk ontspannen met al die mooie vogels, waarbij ik moet zeggen dat de pelikanen me enorm fascineren.

Dus ach waarom dan ook niet eens een enorme pizza en fles wijn bestellen om af te ronden met een brownie en vanille ijs. Eindelijk ontspan ik echt wat. Ik zit in de zon, heb net in alle rust lekker gesport en daardor voel me prettig.

‘s Avonds koken we voor de Kiwi’s. We halen met de nodige moeite de ingrediënten voor een goeie guacemole en een salade van kip en gegrilde groentes in huis. We hebben alle supermarktjes ervoor afgelopen. Jenny de eigenaresse van ons hostel heeft een geweldig grote keuken die we mogen gebruiken. Klaas en ik doen ons stinkende best en Jo en Des hebben rode wijn gehaald. Het wordt een enorm gezellige avond. De rest van het hostel schuif in de loop van de avond ook aan. We hebben het over onze ervaringen, so far, in Costa Rica. Het is boeiend hoe Des (in his fifties en mentalist, nee echt!) zijn visie op Costa Rica/ deze reis bespreekt. Je moet weten dat Des en Jo al maanden aan het reizen zijn en dat aankomende jaren zullen blijven doen. Ze komen net terug uit Mexico, Nicaragua en Guatemala. Het gaat te ver om alles in detail weer op te rakelen en te bespreken, maar de hele tafel is het unaniem eens over het feit dat Costa Rica enorm tegenvalt. Iedereen vindt, buiten kijf, de prijs kwaliteit verhouding volledig uit balans.

En als je veel reist, in dit soort landen, dan is prijs vs kwaliteit wel een dingetje. We hebben allemaal het gevoel vaak voor de gek gehouden te worden. De Costa Ricaanse droom wordt overal met veel bombarie verkocht, zij het die van dertig jaar geleden. Echter bestaat deze in die hoedanigheid allang niet meer. Ook moet voor ieder wissewasje de portemonnee worden getrokken. Toilet ergens langs de weg: 1$, iets extra’s bij je ontbijt, snel een paar dollar, een park bezoeken, tik ‘m aan, begint bij 15$ pp, een gids voor een wandeling 80 à 100$. Wat betreft die park fees, het is schier onmogelijk om te beoordelen of al die exorbitante bedragen wel gerechtvaardigd zijn (want wij zien zelf echt niet veel terug van het zgn. onderhoud etc). Afijn, het wordt een mooie avond waar we allemaal iets vertellen over ons eigen land. Ik geniet van alle verhalen en leer weer veel. Wist je bijvoorbeeld dat Zwitserland zo’n beetje het hoogst aantal immigranten in Europa heeft? 25% van de bevolking is niet Zwitsers. Ik stond wel even te klapperen met mijn oren. Zwitserland? Dat land dat niemand binnenlaat? Dat je in Nieuw Zeeland echt wel je deur op slot moet doen, ook al werk je thuis, want ze trekken zo je huis leeg. Hahahahaha..ik heb altijd gedacht dat het daar een land van bijtjes en honing was.

Ik doe de afwas (pannetje water eerst op het vuur, want geen warm water in de keuken) en ga rond 22:00 uur mijn bed opzoeken. Wat is het al laat! Na een uur word ik wakker. Het is Klaas, hij kan er niet in en heeft volgens mij alle bewoners van ons hostel wakker geschreeuwd. Jammer dat hij de sleutel op de tafel buiten heeft gemist. Kost je een paar puntjes baas!

11 januari

Ik ben al weer vroeg op, 7:00 am. Ik maak Klaas wakker en vertel hem dat we ook de 09:00 uur kunnen nemen i.p.v. die van 11:00 uur terug naar de hoofdstad San Jose. Dan hebben we daar nog wat tijd het vocht uit ons onze lijf en leden te schudden. Dapper als hij is, schiet hij meteen in de actiemodus en om 08:00 uur zitten we gezellig met Jo en Des aan het ontbijt. De rugzakken staan ingepakt en na een uitgebreid goodbye met de Kiwi’s en Jenny stappen we om iets voor 09:00 uur in de boot die ons naar La Pavona brengt vanwaar we nog twee bussen moeten nemen naar de hoofdstad.

We hebben daar op aanraden van Marco, de zwager van mijn vriendin Miriam, een hostel/hotel geboekt waar het ontbijt fenomenaal moet zijn. Om een uurtje of 15:00 uur checken we in bij hotel Aranjuez. Het is een prachtig hostel+. Met heel veel smaak ingericht, maar de kamers liggen allemaal aan elkaar, geen glas, dus je hoort alles wat je buren doen. Natuurlijk hebben wij weer mensen naast ons zitten die zich niet houden in -wat wij normale gedragsregels in kleine gehorige ruimtes vinden-.

Aan een kant van ons nieuwe onderkomen wordt er lekker harde muziek gedraaid (type zonderlinge Scandinaviër die denkt de wereld helemaal te begrijpen en los te staan van iedere vorm van communicatie en beleefdheid) en aan de andere kant een enorm door-ge-yoga-de veel te vrolijke Amerikaanse 50plusser (ziekenfonds brilletje, batikbroek met kaplaarzen, grijze bos krulhaar) en haar halve meter kleinere Chinese echtgenoot die volgens ons heel het eind van de middag onder luid gekrakeel de nieuwste tantra technieken samen hebben doorgefröbeld. Zucht jongens, hoe oud zijn jullie, get a room with no neighbours! En dan met een zonderling en tantra sex -all around you- kan die hangstoel voor je kamer er nog zo ontspannen uitzien, uiteindelijk delf je het onderspit en ga je naar de hoeren, maar dat wisten we toen nog niet.

Omdat we weer pakken natte, klamme was hebben, moet er even een laveria worden gevonden. In het hotel ben ik te laat (er heersen hier strenge regels, het voelt een beetje als op schoolreisje zijn). Het is zondag, dus die laveria wordt een moeilijk verhaal vrees ik. We hebben ook barstende honger dus bij het eerste het beste hotel in de buurt lopen we naar binnen. Het is hotel Amistad. Ik vraag aan de receptionist of ze een gastenwasmachine hebben? Een adhd-erige man springt voor ons en roept in het Amerikaans dat we onze laundry hier prima kunnen doen. Wat het kost? Nothing! Give the washing lady a tip. Really? Yes really! De rugzak met vieze zooi wordt van Klaas zijn rug gegrist, we duwen een mevrouw met een blauwe schort 4000 colonnes (6 euro) in haar vuistje en weg is ze. Over een uur hebben we schone droge was. Ondertussen bekijken we de lobby. We zien vooral veel meneren van een bepaald kaliber en enkele pronte dames. We gaan aan een hippe lichtgevende bar zitten en bekijken de menukaart. Best lekker dingetjes eigenlijk. Een enorm gastvrije ober (dat kennen we niet zo) neemt onze bestelling op en we kletsen wat.

Na een kwartiertje staan er twee broodjes met gegrilde vis, bier en witte wijn voor onze neus. Ondertussen komt de adhd’er achter de bar staan. Ik draai er niet omheen en vraag of hij de eigenaar is en of de mevrouwen van de lichte zeden zijn. Ja en Ja. Al gauw zitten Klaas en ik midden in een hilarisch gesprek met deze onbeschrijfelijke man. Hij is bloedje irritant, maar tegelijkertijd helemaal geweldig. Hij houdt niet op met praten, luistert amper naar wat wij zeggen, is snel verveeld, maar heeft zeker al honderd levens geleid en zegt bij tijd en wijlen best hele slimme en gevatte dingen. Ondertussen mengen de heren aan de bar, ik zou zweren dat Ice T. naast me staat, zich ook in het gesprek. De mevrouwen met de enorme bustes, veel te krappe truitjes en minstens vier rollades over de broekriem, zitten er een beetje appelig edoch met een zekere trots bij. Ze snappen geen zak van de conversatie, dus kijken ze, om de tijd te doden, met een schuin oog naar een van de vele tv-schermen die boven de bar hangen. Voetbal, rugby, golf en animal planet. Ik zie trouwens voortdurend Louis van Gaal langs komen, het moet toch allemaal niet gekker worden.

Later als ik in ons bed lig (een grandioos lekker bed, met grandioos frisse lakens, na een grandioos lekkere douche, lig ik grandioos te chillen) google ik het hotel. Ik lees op Tripadvisor dat dit hotel een men’s hotel is for guys who do business in town or are in for some monkey business. En dat beste mensen zegt genoeg!

12 januari

Om 07:00 worden we wakker. De zonderling hangt voor de deur in zijn swingchair en begint luidkeels een hele conversatie met een landgenote die ogenschijnlijk even langs waait. Jongens en meisjes, het is 07:00 uur in den vroege ochtend. Geen enkel raam in dit hotel heeft glas, m.a.w. we slapen in een open gehorige ruimte. Hoezo voel jij in deze vroegte de behoefte om de wereldproblematiek door te nemen? Joh, ga lekker samen ontbijten of in bed liggen, maar laat ons slapen. Woest gooi ik de deur open, kijk de twee aan, schiet ze dood met mijn ogen en ram de deur dicht. Drie seconden later is het stil. Ik ben tegen die tijd klaarwakker.

Later als we aan het rijk gevulde ontbijtbuffet zitten (feestje!), zie ik ‘m lopen. Grijs strak achterover gekamd haar, birckenstocks, zwart linnen hemd dat open hangt, drie grijze borstharen, leesbril op zijn kop, een op de borst. Hij doet net of hij ons niet ziet, we zitten exact naast hem. Wat een eikel.

We checken uit en nemen de taxi (soort dodemansrit met een taxichauffeur die eruit die als een gangmember) naar de autoverhuur aan de andere kant van de stad. Lang verhaal kort, na anderhalf uur pas rijden we met onze spiksplinternieuwe 4x4 Tuscon de stad uit. Het kostte even wat meer tijd want de prijs voor de 11 dagen luxe van een auto was toch weer 200$ meer dan we dachten afgesproken te hebben. Mijn fout. Ooit in een van de elf mailtjes is de totaalprijs gecommuniceerd, die erna werd veranderd in de semi totaal prijs. Heel misleidend. Precies zoals het hier met alles gaat. Dus dat past wel.

Ik ben altijd even behoorlijk gespannen als we in een nieuw land in de auto stappen, vooral in deze motherfucker grote bak. Daarnaast is het onwijs chaotisch rijden in San Jose, en ik zit (velen van jullie weten dat inmiddels) vooral heel erg mee te rijden (en mee te schreeuwen tot groot ongenoegen van Klaas, die door mijn doodskreten de auto vaak juist de berm inrijdt).

Het is schitterend weer. De lucht is strakblauw, ik wil het liefst met de raampjes open rijden, maar het is bloedheet en lawaaierig. Zitten wij nou echt de hele dag in de auto als we eindelijk mooi weer boven ons hebben hangen? Ja.

De weg naar onze nieuwe bestemming, Bijagua in het noord/westen, gaat enorm langzaam. Alles wordt hier over de weg verplaatst, dus truck na truck (echt van die monstertrucks), na truck. We tuffen met gemiddeld 60 km per uur richting de vulkaan 'Tenorio'. Onderweg stoppen we bij een truckerscafé waar we onverwachts lekker mee-eten van het lopend buffet. Het is er bloedheet en het zweet sijpelt in mijn bilnaad, maar god I love it, 't kan mij niet heet genoeg zijn. We tikken samen nog geen 7 euro af. Kijk, now we’re talking.


We hebben besloten om hoe dan ook de noord/west kant te doen, daar waar alle vulkanen/watervallen etc. liggen. De meest bekende plek daar is Arenal & Fortuna, maar van zoveel mensen horen we daar vreselijke verhalen over. Veel zuipende jonge Amerikanen, liquor store na liquor store en enorm veel fast food tenten. Daarnaast is de vulkaan 90% van de tijd in wolken gehuld, dus een no brainer, we skippen deze poel van verderf. Van René ontvingen we een tijdje terug een paar gouden tips in de schoot geworpen en we besluiten de veel minder toeristische Tenorio vulkan, met een van de mooiste, super blauwe watervallen (Rio Celeste), te bezoeken. We vinden via Booking.com een onwaarschijnlijk mooi guesthouse en zien op de Noorse weersite www.yr.no (de beste volgens de kenners hier) dat het weer zich goed gaat houden. We hebben er zo'n zin in!

Op 10 kilometer afstand van onze nieuwe casitas (huisje) ontstaan steeds meer wolken. Vijf kilometer later zijn de wolken veranderd in donderkoppen en als we de auto voor een prachtig nieuw paradijs parkeren, begint het te miezeren….

to be continued...