HOE HET ALLEMAAL BEGON (deel 1)

Het is anders, laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. 
Ik ben zo’n doorgewinterde Aziatische noodle eter,
dat ik nog even -letterlijk- door de bonen moet bijten.

Laten we beginnen bij het begin

31 december

Op het nippertje doe ik op oudjaarsdag nog wat last minute aankopen. Doordat ik mijn tanden iets te heftig in de laatste ROC TOP perikelen heb gezet, is er weinig tijd meer over om oordoppen, after sun en -ik weet al niet eens meer wat- te kopen. Gelukkig heeft Wehkamp de dag ervoor een über relaxte bikini bezorgd, dus wat dat betreft was toen eigenlijk alles al geregeld.

Thuis heb ik de deur nog niet van het slot of Klaas duwt een beetje paniekerig zijn laptop in mijn gezicht. ‘Kijk kijk moet je dit zien’. Een schreeuwende nu.nl kop doet mijn hartslag versnellen. Het zal toch niet waar zijn. Tienduizenden Fillipino’s worden op dit moment geëvacueerd in de regio waar wij overmorgen aan een idyllisch strandje willen gaan liggen. Met mijn jas nog aan, begin ik als een bezetene te googelen. Een uur later hebben we gebeld met de ANWB, onze reisverzekering en tientallen keren getracht contact te leggen met alle resorts waar we aankomende maand gaan verblijven. Niemand neemt op. Het is daar over een uur nieuwjaar. Ze zijn aan het feesten of aan het waterscheppen? That's the question. Omdat we niet weten welke van de twee, kijken de baas en ik elkaar radeloos aan. En dan gaat het snel. Via google vinden we het ene na het andere dramatische nieuwsbericht, er zijn zelfs doden gevallen, en in drie minuten neerwaarts spiraal denken (ik raad het niemand aan, en achteraf kan ik zeggen, vind ik dat ik de verkeerde beslissing heb genomen, maar dat later), besluiten we drie (!) uur voordat de Schiphol taxi komt voorrijden, the whole shebang te cancelen. 

GODVERDOMME wat 'n k..zooi. Ja sorry hoor, hier is goed vloeken echt even geoorloofd.

Gebeurt dit echt, ja dit gebeurt echt! Drie maanden exotisch reizen voorbereiden, zeg maar zwaai zwaai. Ik wil niet zielig doen, -want jahaahaaa ik weet heus wel dat ik louter een luxe probleem heb-, maar het kan me geen ruk schelen, ik heb zitten vechten tegen de waterlanders. Klaas is inmiddels bonnetjes en digitale krantenknipsels over de ramp aan het verzamelen en ik ga in een soort trance onze hotels annuleren. Niets lukt meer, we gingen all the way, dus geen refund. Gelukkig dekt ABN AMRO alles. Een kleine 2.500,- euro telt Klaas op.

De eerste fles wijn is inmiddels in de flessentas verdwenen, maar ik heb het gevoel dat ik nog geen druppel op heb. Mijn hart gaat als een idioot tekeer en het enige dat ik denk is, wat nu? Ik ben zo moe, ik kan dit nu niet. Daarnaast ga ik hier vanavond echt geen Oud en Nieuw vieren. Maar een paar uur later zien we dan toch echt voor het eerst in 10 jaar onze buren voor kapitalen de lucht vervuilen. Oja, en onze Turkse buurman op onwaarschijnlijk knullige wijze zijn as. vrouw ten huwelijk vragen. Dat dan weer wel.

Afijn, het is dus toch zover gekomen. Ik zit thuis op de bank en ‘vier’ oud en nieuw. Samen. Klaas en ik zijn echter amper on speaking terms. We zitten beiden in onze eigen cocon van shit. Op dit soort momenten snap ik zo goed dat mensen in stress situaties heel veel last hebben er samen goed uit te komen. Voor mezelf kan ik nu feilloos concluderen dat ik er eentje ben die helemaal in zijn eigen naargeestige wereld gaat zitten somberen. Ik vind op zulke momenten mijn eigen baas liefhebben, veel te veel gevraagd. Ik zwelg en zwelg en doe geenszins mijn best maar enigszins me in te leven hoe het voor de ander is. Per slot van rekening ben ik zielig en de rest van de wereld is heel gemeen tegen mij.

Uiteindelijk zijn we deze avond nog drie keer naar de flessentas gelopen. Zat werden we er niet van, wel met de minuut dramatischer. Mijn nieuwjaarsnacht beleef ik in totale paniek, want wat nu? Moet ik nu al mijn magic travel fingers, om de ultieme nieuwe reis in een dag te vinden, laten shinen? Dat kan toch helemaal niet!

1 januari

Dus wel. De volgende dag, in grosso modo 16 uur, hebben we een nieuwe bestemming gevonden, vliegtickets geboekt en de eerste 2 nachten vastgelegd. We besluiten een totaal nieuwe wereld op te opzoeken. Costa Rica staat al een tijd op onze bucketlist en omdat het weer daar subliem is in januari, althans dat zeggen ze, maar goed dat zeggen ze ook over de Filipijnen en kijk hoeveel mensen daar nu geen huis meer hebben, gaan we daar naar toe. Duiken en wandelen, check, kan ook.

De vlucht, via snode hersenspinsels voor relatief ‘weinig' geld gevonden, gaat in twee etappes. Last minute is tegenwoordig echt geen last minute meer. We betalen serieus geld om eerst te mogen klappen met het Neerlandse volk als we landen in Miami (*doe het nooit mensen- vliegen met ArkeFly naar een verre bestemming- maar dat later). Dan gaan we ergens in the middle of nowhere slapen nabij de luchthaven van Fort Lauderdale. Deze exercitie bleek trouwens echt al mijn ‘travel skills’ te tarten. Een redelijke hotelkamer voor een nacht ergens tussen Miami en Fort Lauderdale..wat denk je…niet onder de 200$ te vinden. En dan nog moeten lullen als bridgeman om iets te krijgen, want alles zit ram-en ramvol. God wat mis ik de Filipijnen waar alles in een poep en een scheet voor drie kralen en een spiegeltje is geregeld. Verder realiseren we ons niet dat er een aantal addertjes onder het gras zitten qua autohuur. Costa Rica met een 4x4 drive is het allerleukste, maar ook het allerduurste. De wet in dit land verplicht autoverhuurders niet om de extra verplichte verzekeringen wereldkundig te maken. Dus menig toerist staat likkebaardend bij de car rental desk, klaar om het grote avontuur aan te gaan, om keihard eerst nog even ter plekke hetzelfde bedrag als de autohuur af te tikken aan verplichte belastingen (waaronder de meest idiote bedenksels als kentekenplaat belasting). Een auto huren in Costa Rica komt voor 3 weken standaard op pak ‘m beet 1.500 euro. Damn. We bekijken het ter plekke wel.

2 januari

De rugzakken staan nog ingepakt in de hoek van de kamer, Midden Amerika of Azië, vast hetzelfde nodig hoop ik. We slapen beiden super onrustig na zoveel uur non stop zoeken achter de computer en het nog altijd niet verwerkte Filipijnen trauma. Als we in de vroege ochtend om 07:00 uur in de stromende regen met op onze rug en buik een rugzak naar de tram lopen, voel ik me doodongelukkig. Ik ben enorm onaardig, uiterst prikkelbaar en ronduit vilein. Hoe meer ik me dat realiseer, hoe rotter ik me voel. Vooral naar Klaas toe die de moed er altijd beter in weet te houden dan ik -en zo zijn best doet het gezellig te houden-. I suck big time!

Bij het inchecken, blijkt de premium class vol te zitten. Ach joh, boeken wij een keer een duurder ticket, gaat het hele feest van meer beenruimte en dat glas champagne niet door. Wel kunnen we ons geld terugvragen, maar dat is best wat formulieren werk. Echt? Jeuuu nu al zin in! Om het goed te maken krijgen we samen drie economy zetels (ik zeg zetels omdat we met de Belgische Arke Fly ->Jet Air vliegen). Prima plekje bij nader inzien, of lijkt dat maar zo? Op de valreep, de deuren zijn nog net niet dicht, komen drie families naar binnen gehold en nemen naast en voor ons plaats, net nadat wij dachten…we zijn baby magnet af. Niet dus.

Elf uur lang hebben we mogen luisteren naar het gejank en gekrijs van een baby, die als hij de goesting van het schreeuwen even niet meer had, met verve wordt bijgestaan door drie andere kompanen. Nu hoor ik iedere ouder denken, Elles Elles toch, dat zijn kleine kinderen, die kunnen daar niets aan doen. UUUUUHHHHH fout, die kunnen daar alles aan doen, althans hun papa’s en mama’s die te gierig zijn een eigen zetelke te kopen voor hun kind. Probeer je het volgende voor te stellen: je bent een stel en je denkt al helemaal verkeerd als je 11 uur wilt gaan vliegen met je net geworpen teerling en zijn 1 jaar oudere broerke. Hoezo wil je überhaupt zo ver weg? Ga lekker naar een Landal huisje ergens rondom Aalst of zo. Maar goed, dan de volgende denkfout: we houden het qua geld binnen de perken en nemen beide kinders op onze benen. En dus zitten paps en mams in een veel te kleine stoel, 11 uur lang, met twee baby's ieder op hun schoot. Waarom doe je dat, ten eerste jezelf aan, ten tweede je kind, maar veel belangrijker alle mensen die om jou heen in het vliegtuig zitten? Want je weet toch zelf ook wel dat ieder kind dan de wereld bij elkaar gaat zitten krijsen als je elf uur paniekerig op en neer gewiebeld wordt? Aan de andere kant van het gangpad zit een stel met twee kinders, beiden in een autozitje op een eigen stoel. Beidende de hele reis oorverdovend stil. Zo kan het dus ook. We complimenteren ze dan ook uitvoerig bij de bagageband met deze briljante aanpak. Ere wie ere toekomt. Afijn ik dwaal af. Met oordoppen en een koptelefoon in mijn oren lukt het me na hangen en wurgen toch nog de hele digitale Costa Rica Lonely Planet door te nemen. Om ‘n lang verhaal kort te houden, wij hadden dus twee van zulke stellen naast ons.

Als ik het vliegtuig uit had kunnen springen, had ik het gedaan. Ik heb nog nooit in mijn hele leven zo’n afschuwelijke vlucht gehad. -*al mag niet onvermeld blijven dat de service en het personeel van Jet Air super is-. Voor ons totaal onverwacht moesten we er Orlando ook nog eens uit, -we dachten rechtstreeks naar Miami te vliegen-, toen nog een uur vertraging en halleluja na nog een treinreisje van een uurtje komen we na 19 uur reizen aan in onze totally overpriced hotelkamer in Fort Lauderdale. Een gribus kamer, in een gribus gebied met alleen maar gribus vette bek restaurants. Maar als je zo moe bent als wij die avond, slaap je toch als Doornroosje en heb je de volgende ochtend weer veel te veel energie om je te verbazen over het complimentary ontbijtbuffet.

OMG! Geserveerd in ’t receptiehokje met CNN snoeihard aan, een pot pompkoffie, een kan melk, wat cereals en een automaat met capri sun. Snel weg dus.

3 januari

Hup naar de airport om onze vlucht met een Carribische versie van Easy Jet te halen. Bij de balie van Spirit Air geloven we onze ogen niet. Er staan pak ‘m beet 40 medewerkers achter een immens lange counter. De rij voor het inchecken loopt via tientallen banen en slingers helemaal naar buiten. Nee, nee nee! Euh, ja ja ja! Maar je kunt lullen wat je wil, die Amerikanen weten wel van wanten. In nog geen 40 minuten hebben we de langste wachtrij ever getrotseerd en lopen we pretty fly door de douane.

Nou ja pretty fly, we voelen ons onderhand onderdeel van de Jostiband. Mijn hemel wat worden mensen die gaan vliegen als debielen behandeld in Amerika. Alsof we echt helemaal niets begrijpen. En ieder moment een bom kunnen laten ontploffen. Ik heb een onmetelijk grote hekel aan deze mentaliteit en betrap me erop dat ik weer denk hoeveel relaxter alles in Azië is geregeld. Met mijn stomme kop ga ik dit ook nog ventileren. ‘Klaas ik denk dat we een fout hebben gemaakt door de Filipijnen te cancellen’. De sfeer die zojuist nog best okay was, zakt weer tot ver onder nul.

Eenmaal in de lucht krijgen de baas en ik de slappe lach. De stewardessen blijken geworven te zijn in een home for the elderly. Vier keurig gekapte pensionado’s van tegen de 70 voorzien ons de hele reis van 3 uur, non stop aan een stroom aan adviezen. Van hoe je een pen vasthoudt om je immigratieformulier in te vullen, tot aan hoe je je kont moet afvegen in een klein vliegtuigtoilet. Het wordt zo erg dat ik mijn oordoppen indoe, mijn koptelefoon erover gooi en keihard Rammstein opzet. Zo! dat zal de grijze duiven leren.

Op de airport staat een lieve meneer met een bordje met mijn naam in zijn hand ons op te wachten. I love it ! We zijn nu echt op vakantie. Voor ons hotel in de hoofdstad van Costa Rica, hebben we even een splurgetje gedaan van 90$. Beetje over the top weliswaar, een kamer met twee slaapkamers, twee badkamers en een woonkamer, maar wij moeten onthaasten en nog heel veel uitzoeken. De ruimte is heerlijk, de bedden comfi en de douche warm en vol.

We verkennen in de middag een oerlelijke hoofdstad, San Jose. Een NO GO (in vette kapitalen). Vreselijk. Alleen maar fast food tenten, weinig authenticiteit en heel, heel veel dikke luidruchtige ordinaire Costa Ricanen.  Ik weet niet wat ik zie. Ik word er doodongelukkig van. Mijn gedachten dalen weer af naar bedeesde, rustige ingetogen Aziaten … ach laat maar. Ik wist dat San Jose een nietszeggende stad zou zijn, maar als je er eenmaal bent, wil je het toch met eigen ogen zien. En inderdaad dit heeft echt helemaal niets. Wel vinden we een super waanzinnige lunchplek ergens ver weg in een inpandige markt alwaar we zalige vissen eten. Ceviche, vissoep en een hele gebakken vis. Klaas heeft het er nu nog over. Lekker! Achter ons zit een olijk stel, oorspronkelijk uit Roemenië maar al jaren US residents. Ze zijn al vaker in Costa Rica geweest. We raken enorm aan de praat, drinken bier en ik geniet voor het eerst in dagen.

In onze hotelkamer gaan we die avond onverminderd hard door met alles uitzoeken en plannen. Het is super hoogseizoen hier, dus we kunnen niets op de bonnefooi doen. Daarnaast is alles gillend duur. Iets waarvan iedereen die dit leest wel weet dat ik daar (totaal) niet mee om kan gaan. 

Klaas puzzelt op zijn mini iPad en ik heb gelukkig mijn grote vriend de Macbook air bij me. Via mijn vriendin Miriam (dank sket!) heb ik al een paar tips van haar zwager die een huis heeft aan de Carribische kant van het eiland. Deze Atlantische kust trekt ons meer dan de Pacific, dus daar gaan we ons maar eens verder in verdiepen. Via AirBnB vinden we diverse idyllische junglehutten nabij het strand. Ik benader er een paar om te kijken of er wat te onderhandelen valt, want we willen niet meer dan 60$ per nacht betalen. Een forst stuk meer dan we gewend zijn te betalen in Azië. Verder stuit op een blog (costaricatravelblog.com) van een stelletje dertig+ die alle facetten van Costa Rica op een hilarisch leuke, frisse en informatieve manier beschrijven. Vooral de post over ‘autohuur’ is niet alleen enorm verhelderend, ze geven ook waardevolle tips. Ik besluit ze persoonlijk te benaderen. Ik krijg met kerende post antwoord.

Wow, die zijn lekker scherp. Het blijkt dat Nikki en Rikki (serieus) zich verder hebben gespecialiseerd  in hulp aan toeristen bieden, en hebben o.a. met een gerenommeerde Costa Ricaanse autoverhuurder afspraken gemaakt. Ik heb er meteen een goed gevoel over. Er komt ondertussen een mail binnen van een Engels stel dat bereid is hun huis in Manzanillo aan te bieden voor 60$. Super. Het is een schitterend huis met veel oog voor detail in de jungle op een paar minuten van een bountystrand. Maar nu eerst slapen, morgen weer een dag. We zijn nog totaal jetlagged en liggen er om 21:00 uur in.

4 januari

Het ontbijt aan het zwembad de volgende dag is prima. Wel snap ik waarom iedereen hier aan morbide vormen van obesitas lijdt. Alleen maar koolhydraten wat de pot schaft. Je moet hier echt niet aankomen met de vraag of ze kwark met quinoa hebben. Het ontbijt waait bijna van mijn bord en er zijn ook best wat wolken. Ik betrap me erop dat ik stiekem zit te googelen op het weer in de Filipijnen. Mijn faux pas wordt onmiddellijk afgestraft. Het is er schitterend weer. Ik google Costa Rica weather forecast en ik word nog harder gestraft. Veel regenwolken. NEEEEE dit kan toch niet waar zijn? Reis ik helemaal naar de andere kant van de wereld, kom ik hier in de regen te zitten, waar het in op mijn originele bestemming strak blauw is en alleen maar zon. Mijn toch al zo wankele goede humeur gaat in een klap in rook op. Ik betrek Klaas erin. Geen goed idee. Klaas is een optimist en doet niet aan doemdenken. Gelukkig hebben we deze ochtend snel de hele autodeal rond. We besluiten de auto 10 dagen te huren nadat we terugkomen van de Carribische kant die we per bus en boot gaan doen. We betalen nu ‘maar’ 600$ en hebben daarvoor dan wel een vette 4x4 Tucson. Via het hotel faxen we het een en ander op en neer voordat we San Jose verder gaan verkennen.

San Jose is echt miljoen keer niks. We wandelen weer door een soort van ordinaire koopgoot en verbazen ons over de totale nietszeggendheid van deze stad. Een shithole, een blackhole pur sang. We eten bij een Costa Ricaans restaurant bonen, rijst en kip en drinken bier.

Klaas wordt er gelukkig van, ik vind het zo/zo. Na de lunch proberen we nog een leuk cafeetje te vinden, maar die zijn hier niet. Het zijn allemaal ordinaire fast food gerelateerde gevallen, zonder sfeer en met keiharde muziek. Omdat we een Costa Ricaanse simkaart hebben aangeschaft lopen we met de Tripadvisor app aan als twee halve garen door de stad op zoek naar iets gezelligs. Het is er niet. Op naar huis. We kopen bij de supermarkt bier en wijn en nestelen ons lekker in comfortabele stoelen aan het zwembad. Het wordt steeds frisser en er hangen ondertussen donkere wolken boven de stad. In Costa Rica is de maand januari ideaal om te reizen. Het is er iedere dag prachtig weer en amper kans op regen. Het staat toch echt, in iedere fucking reisgids. Ik trek ondertussen een lange broek en trui aan en verbied mezelf te googelen op het weer in de Filipijnen. Dom als ik ben, doe ik het toch, en baal nog harder, but life goes on en ik besluit mijn grote hobby, stukkies typen, weer op te pakken. Ondertussen is Klaas om de hoek van ons hotel naar de Koreaan gelopen om een take away diner op te pikken. Het is ons afgeraden in het donker zonder taxi te reizen, dus dit is een ideale optie. We zijn ook nog steeds hartstikke moe, dus na lekker wat gebakken groenten met kip, een glaasje wijn weer vroeg het mandje in. In bed begin ik aan de digitale versie van het Puttertje van Donna Tart, zin in!

5 januari

En nu zitten we in de bus naar Manzanillo. In vier uurtjes tuffen we naar de andere kant van het eiland, het Carribische deel. We willen hier 4 dagen blijven. De weersvoorspellingen zijn zo/zo (to put it mildley). We kunnen op best wat regen rekenen. Ik kan het amper geloven, maar na dertien weersites bekeken te hebben, moet ik me er maar bij neerleggen. Als ik de bus rondkijk, merk ik dat ik nog steeds erg moet wennen aan het soort toeristen hier. Waar ik op al mijn reizen in Azie vrijwel alleen maar backpackers en fitte senioren tegen ben gekomen, zie ik hier veel obese Amerikanen op crocks. Het is zo’n andere, voor mij onbekende wereld. Vooralsnog kan ik er nog niet zoveel mee, maar realiseer me dat ik nog geen stap in het land heb gezet.